Eilíbbð
Perpetuum mobile
2025
Video and sculpture installation
10:52
Exhibited in the group show Frásögnin dregin í hlé / A venus spilling in Kling og Bang
d = √2(rh)
Two men meet on the shore. One runs from a point and the other toward one, on the other side of the horizon. Passing the baton on. They run a relay race from horizon to horizon. They run from eternity, toward eternity, into eternity. The end is unforeseeable. The baton itself carries both an unspoken message and a set of instructions.
Into this steel cylinder, a mathematical equation has been engraved. The equation calculates the world, specifically the visible world, to determine the distance from the horizon. A point on a map or in the landscape determines our field of vision. If the point moves, so does the horizon. If we are the point itself, can we then run into the horizon? Must that be possible? Or is it precisely meant to be impossible? We run blindly toward the point until we find the next one somewhere beyond the horizon.
On the steel baton, there are sweaty fingerprints of ours and the other runners, as cryptic as the formula, yet perhaps just as important a message to eternity. Like runic carvings in sacred places. I am here. A message into eternity. But for what purpose? So that our Sisyphean futility might be recorded? Does our shared meaninglessness itself give us meaning? Keep the heart beating? To hand over the steel baton, dripping with sea and sweat. Is that a beauty that can be passed on? Endlessly.
d = √2(rh)
Tveir menn mætast í fjöru. Annar hleypur frá punkti og hinn að honum, hinu megin við sjóndeildarhringinn. Gefa keflið áfram. Hlaupa boðhlaup frá sjóndeildarhring til sjóndeildarhrings. Hlaupa úr eilífð, að eilífð, í eilífð, endir hlaupsins ekki fyrirsjáanlegur. Keflið sjálft inniheldur bæði óræð skilaboð og leiðbeiningar.
Í þennan stálsívalninginn er skorin stærðfræði-jafna. Jafnan reiknar út heiminn, hinn sjáanlega heim, reiknar út fjarlægðina frá sjóndeildarhringnum: Punktur á korti eða í landi ákvarðar sjónsvið okkar. Ef punkturinn færist þá gerir sjóndeildarhringurinn það líka. Ef við erum punkturinn, getum við þá hlaupið að sjóndeildarhringnum? Þarf það að vera mögulegt eða má það einmitt vera ómögulegt? Við hlaupum að punktinum í blindni þar til við finnum þann næsta einhvers staðar hinu megin við sjóndeildarhringinn.
Á stálkeflinu eru sveitt fingraför okkar og hinna hlauparanna, álíka dulkóði og formúlan en líklega eins mikilvæg skilaboð til eilíbbðarinnar. Eins og rúnaletur á helgum stöðum: Ég er hér. Skilaboð inn í eilífðina. En til hvers? Svo Sísýfoslegt tilgangsleysi okkar sé skrásett? Gefur hið sameiginlega tilgangsleysi okkur tilgang, heldur hjartanu gangandi? Að gefa stálkeflið löðrandi í sjó og svita, er það fegurð sem gefa má áfram? Endalaust.
Video documentation of instalation
